Światło i srebro

Światło i srebro… Dlaczego ta nazwa? Światło wydobywa z pozornego niebytu rzeczy, postacie, pejzaże. Tu spotyka się biologicznie uwarunkowany zmysł wzroku, a zatem postrzegania świata zewnętrznego, z optyką badającą i wykorzystującą naturę światła, by wkroczyć w obszar doświadczenia estetycznego, twórczości i odbioru sztuki. Bez światła nie ma widzenia i rejestrowania świata. By zarejestrować obraz w fotografii potrzebne są z kolei związki srebra, które są światłoczułe: tak tworzono pierwsze fotografie w XIX wieku. To jednak patrzenie, oko artysty, aranżacja kompozycji, wystudiowana poza modela, światło i cień, tworzą fotografię, jako oglądamy, przeżywamy i interpretujemy.

Prezentowane na wystawie prace powstały w procesach tradycyjnych z wykorzystaniem w większości starych drewnianych aparatów wielkoformatowych, w różnych technikach szlachetnych – mokry kolodion, cyjanotypie, Van Dyck, guma dwuchromianowa, barwione ręcznie odbitki żelatynowe-sreprowe, fotografia otworkowa czy nieużywany już dziś proces polaroida. Celem wystawy jest pokazanie, że można stosować te na pozór archaiczne techniki historyczne do tworzenia współcześnie fotografii konceptualnych, będących ekspresją wyobraźni artystycznej. Niedoskonałość tych technik nadaje zdjęciom niepowtarzalny charakter, inny od „doskonałej”, ulepszanej i masowo powielanej fotografii cyfrowej. Ważny jest w nich proces twórczy i unikatowość pracy, której nie da się już poprawić.

Wystawa Światło i srebro pokazuje takie unikatowe prace artystów fotografów z różnych krajów Europy: Belgii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Polski i Włoch. Przedstawiają one portrety, akty, przedmioty, utrwalają elementy natury bądź fenomen miejskiego życia. Eksperymentując z alternatywnymi technikami szlachetnymi autorzy prac odnoszą się do uniwersalnych doświadczeń egzystencjalnych takich jak przemijanie i utrata, miłość, pragnienia, związek człowieka z naturą, relacje z innymi ludźmi, samotność i wyobcowanie.